an Omar Kaijj'am poem + iets over Cheb Djalil (zanger) en andere zakelijkheden

Literal:

The palace where Jamshid held his cup
The doe and the fox now rest and sup
Bahram who hunted game non-stop
Was hunted by death when his time was up.

source: okonlife/poems


hierboven: een boekomslag bij poezie van Bahshar ibn Bur'd die oorspronkelijk uit Persia kwam maar zich vestigde eerst in Basra, later in Bagdad aan het hof van het Kalifaat - hij was blind en naar verluid lelijk maar zijn poezie waarover ik tot nu toe geen of weinig informatie gaf is prachtig, diepzinnig, vol liefdevolle beelden en naar verluid is deze ibn Bur'd de eerste van de moderne dichters in de Abassydische traditie//

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
hieronder een verhaal over de betekenis van het bovenstaande vers dat ontroerenderwijs werelden met elkaar kan verbinden

Meaning:
The palace where Arthur sought the Grail
Is the resting home of the weak and frail
And the knight who challenged death on its trail
On the ocean of death forward must sail
Chasing the temporal is to no avail
As soon as you go through death’s dark veil.

Fitzgerald:

They say the Lion and the Lizard keep
The Courts where Jamshyd gloried and drank deep:
And Bahram, that great Hunter--the Wild Ass
Stamps o'er his Head, and he lies fast asleep.

_______________________________________________________________

om ff te stellen: ergens anders wonen ook mensen// ons land is altijd een gastvrij land gebleven, ook naar het buitenland!

// één ding is mij met zekerheid duidelijk geworden: de standpunten en uitspraken van zekere heer Wilders - men denke ook aan de dichter Oscar Wilde - zullen niet altijd de volledige instemming van het franse publiek oogsten - wat het de wedstrijd Feyenoord/Cambuur van hedenmiddag betreft: jullie kunnen in elk geval zelf nadenken, daar is maar weinig van bekend in de spiegologie....

// voor het overige is het een wetenswaardigheid dat dhr. jhr. de Buer Clement Michel, hoewel niet van ijdelheid in de wieg gesmoord, zichzelf ook een 'cheb' acht, hoe Cheb Clement in het Marokkaans heet is hem maar mondjesmaat bekend aan het worden//

over Wall Street, socialisme, Dada en tomaten

misschien wel iets aardigs: post over Dada

De 20e eeuw heeft geloof ik af en toe meer kunststromingen gekend dan er kunstenaars waren, maar dat is natuurlijk niet waar hoewel het wel uitdrukking geeft aan mijn bezorgdheid dat er zo dikwijls weer geprobeerd wordt alles wat een persoonlijke waarde vertegenwoordigt in hokjes en vakjes onder te brengen. Wat uiteindelijk de expressie altijd is van de typisch 20e eeuwse kunstenaar geeft op zichzelf al een sprong weer in de moderne tijd, waarmee de kunsten vertrokken uit het Babylon van de 19e eeuw om weer naar het beloofde land terug te keren: het typisch 20e eeuwse beeld van de kunstenaar is dat van de individuele artiest die op zichzelf al een heel aantal kunststromingen te verwerken heeft gekregen voordat hij het bracht tot de status van een herkenbare naam en stijl. De tijdsperiode en de stam van Dada is daar één voorbeeld van en veel van de deelnemers onderschreven de principes maar tijdelijk om daarna hun eigen weg te vervolgen. In het artikel in de link, overigens een verhaal uit Wall Street Journal maar eens temeer daarom wel goed onderbouwd en waardevol, wordt sommige accenten wel goed gelegd, en, typisch Amerikaans, wordt de sfeer van de idolen opgeroepen die veel mensen wel bij naam kennen.

clem - eigen opname vanaf mijn balcon

Het is met de kunsten zo, dat zij een heden kennen, een toekomst die moeilijk voorspelbaar is, en een verleden dat zeker in onze tijd maar snel van iconen en vaste kaders wordt voorzien om dat enge heden, zeker in geval van Dada was dat een explosieve zaak,  maar zo snel mogelijk kwijt te zijn en de prijzen van de kunstwerken, die goed bevonden worden om de vergetelheid te boven te komen en het verslijten te doorstaan, op te drijven. Men moet daarbij bedenken, een feit dat door WSJ niet wordt vermeld, dat alvorens naar Sint Petersburg te vertrekken in een gesloten treinwagon, een zekere Lenin, zijn eigen naam ben ik vergeten maar zo werd hij als leider van de Russische revolutie genoemd, op een étage te Zürich schuin tegenover Café Voltaire heeft gewoond tot aan september 1917. Dat maakte natuurlijk de kunststroming van Dada tot een spannende aangelegenheid eens te meer, en trok vele doorgaans links georiënteerde kunstenaars aan, terwijl het voor het publiek natuurlijk prettig was te vernemen dat dat nare socialisme zich vooral op artistiek gebied duidelijk profileerde.