ik wilde een nieuwe post en was vergeten waarover ik wil schrijven// resultaat: psychologica

'ritmisch patroon' - Studio Cl5**

Soms blijkt het nodig dat the Clement Queen zich wat nader verklaart omtrent dingen die aan de mensen niet gemakkelijk bekend worden, en voor het gemak grijp ik eens terug op hetgeen ik gedurende de jaren aan het hof van Charlemagne leerde, ik bedoel natuurlijk toen ikkes student was aan de Universiteit te Nijmegen (welke naam deze ook krijgt, de naam zal nooit definitief zijn) met enig succes, en wat ik geleerd heb was zoveel dat ik er maar zelden op terug ben gekomen, voor het overige deed het nare fenomeen zich voor dat ik in de wijze van 'ik ben een afgestudeerd psycholoog' onuitstaanbaar was en dat dikwijls, dat beseffen mensen niet zo, hetgeen in een therapeutische houding wordt opgeroepen onvermijdelijk tot overdracht en dus agressies leidde, dus noem ik dit verleden maar niet al te vaak.  Maar zo waar, ons gebed is verhoord en ik mag in deze door iedereen verstaan worden, met of zonder kritiek, en wat het de rijkdom betreft, tot nu toe kwam ik als leerling van Sint Franciscus nog altijd niets tekort. Spelenderwijs, en wat is daar op tegen als ik vragen mag, kwamen wij terecht bij een ons zeer bekende naam, in feite zag ik een foto van een mooi bronzen beeld van Kees Verkade dat ik aanzag voor een 'Flora' = 

Monaco - roseraie de Grace Kelly in Piaget

= en zo kwamen de gedachten gaandeweg nabij de grote psycholoog Jean Piaget, die ons wat te vertellen had en onverwachts verbindingen legde waar wij ze niet hadden mogen verwachten toen wij nog 18 jaren telden en ijverig colleges Algemene Psychologie volgden, ik meende dat Piaget een spekkie voor mijn bekkie vormde en U kijkt maar in de link wat of daarvan gekomen is Rosegarden Grace //

_____________________________


//voor het overige wil ik 'een structurele bijdrage' leveren aan het bestrijden van het maatschappelijk wantrouwen en wie in mijn woning wil beginnen over sexualiteit en klassestrijd die mag linea recta door het raam zijn veest doen ventileren indien hij er niet zelf achteraan wil stuiven//waar wij aan willen refereren zijn het scala van de opvattingen rondom de homocultuur waaromtrent menigeen in alle lagen van de bevolking wel een aanknopingspunt heeft gezien voor oordeel en onverzettelijkheden, waar iedereen moeite mee heeft of heeft gehad en waar uiteindelijk de grote dr. Jean Piaget een duidelijk standpunt over heeft weten te formuleren dat zelfs de bekendste filosofen van het structuralisme tevreden kon stellen, een positioneel filosofische formulering waar ik denk maar weinigen bekendheid van genieten en dat wij als in een opdracht mogen ervaren en van enige toelichting voorzien//

over Wall Street, socialisme, Dada en tomaten

misschien wel iets aardigs: post over Dada

De 20e eeuw heeft geloof ik af en toe meer kunststromingen gekend dan er kunstenaars waren, maar dat is natuurlijk niet waar hoewel het wel uitdrukking geeft aan mijn bezorgdheid dat er zo dikwijls weer geprobeerd wordt alles wat een persoonlijke waarde vertegenwoordigt in hokjes en vakjes onder te brengen. Wat uiteindelijk de expressie altijd is van de typisch 20e eeuwse kunstenaar geeft op zichzelf al een sprong weer in de moderne tijd, waarmee de kunsten vertrokken uit het Babylon van de 19e eeuw om weer naar het beloofde land terug te keren: het typisch 20e eeuwse beeld van de kunstenaar is dat van de individuele artiest die op zichzelf al een heel aantal kunststromingen te verwerken heeft gekregen voordat hij het bracht tot de status van een herkenbare naam en stijl. De tijdsperiode en de stam van Dada is daar één voorbeeld van en veel van de deelnemers onderschreven de principes maar tijdelijk om daarna hun eigen weg te vervolgen. In het artikel in de link, overigens een verhaal uit Wall Street Journal maar eens temeer daarom wel goed onderbouwd en waardevol, wordt sommige accenten wel goed gelegd, en, typisch Amerikaans, wordt de sfeer van de idolen opgeroepen die veel mensen wel bij naam kennen.

clem - eigen opname vanaf mijn balcon

Het is met de kunsten zo, dat zij een heden kennen, een toekomst die moeilijk voorspelbaar is, en een verleden dat zeker in onze tijd maar snel van iconen en vaste kaders wordt voorzien om dat enge heden, zeker in geval van Dada was dat een explosieve zaak,  maar zo snel mogelijk kwijt te zijn en de prijzen van de kunstwerken, die goed bevonden worden om de vergetelheid te boven te komen en het verslijten te doorstaan, op te drijven. Men moet daarbij bedenken, een feit dat door WSJ niet wordt vermeld, dat alvorens naar Sint Petersburg te vertrekken in een gesloten treinwagon, een zekere Lenin, zijn eigen naam ben ik vergeten maar zo werd hij als leider van de Russische revolutie genoemd, op een étage te Zürich schuin tegenover Café Voltaire heeft gewoond tot aan september 1917. Dat maakte natuurlijk de kunststroming van Dada tot een spannende aangelegenheid eens te meer, en trok vele doorgaans links georiënteerde kunstenaars aan, terwijl het voor het publiek natuurlijk prettig was te vernemen dat dat nare socialisme zich vooral op artistiek gebied duidelijk profileerde.