the poem of the octogonic nightgown blues / 'however', we here saying dr. Moonlight

A story of clear daylight swept the nightly fears away


this formal electroïde has the shape of the lay-down ruban bow/
supposibly the energetic eternal movement reveals us the secret of life\
that growing up and falling down again and then again growing are parts of one
big movement that never comes to an end/

/the cheshire vow will bring this bow again in shape for going straight on giving strength to all
and all will see we'll be preparing as so well in the palatine row of this so cherished borrough high
ad what I plan now is for a next hunt to bring a success into this my show,
and off we'll go into the readable partridge woods of mankind's gentle love

let's say then we go first to church to bow and let us Michael row his boat ashore
then after beer and breakfast and the knowledge preached for going in our minds not to forget
the sanity that heals the holy heel and gives to Patroklos his veils when eight's in the hour 
we all go again to ride the stallions which do not count their easiest steps and then 
when we did leave the courtyard and passed the gate of life's obeity
permit ourselves thus with one bow to each to whisper at the stallion's ears the ready flow

by which we understand the road we go and have us chosen for our doing things as right as all do
like anybody else, to chose for love any show of boyish snoozing noses and tilled intaglia cowardish breeds and then this knowing so him rushes to go handsfree below and up the trail of this
so often waged melody and sing we then a song which sets our comrade's gown to give an'get
once more the shore of Michael and take we then of such somehow the cheaper sleep he had that is him well forgotten such habit does speak in unspoken words the meaning of the watch

and out it is with the 'how sleep did you?' and makes the bones more weaned than weak
and just in time until the nine takes weapons on and keeps the holy chips of love forbidden
in teaks and ticketing for all prevoyant stinchy pins the shout-outs for us to anyway and all
this kind of phrases are to be praised for belonging to true answer's wisdoms.

me just one question goes in frozen bows to retake knowledge follows my mind in going
before the frog asks me to sacrifice in tinned shimmering to seal my being goodman and his
togetherness with me is as much with his saying well meant that he is the goodnight's ferry
as much it's silly as is sully to feel stuffed with kind sufy amusements and such sandman fruits,
for his retard arrival to identity is no doubt a fascinating happening we seldom saw. 

to get us the moor did do his pledge also and him he says that so long all so kind
to be allegiance for once more and then he'll chat the charming cherry for the cat.
and even better will be more sweet the beehive doubts that he will eat saying he loves the trouts
and what he adds is making the scene he loves to shout so much after he had
tea and then he gives he merrily spots he knows he ought to go again for sure.

so he awaits the spoilish shouts back to his guard and make one means his loins to take them up and after all this home sweet home comedy actions he moves straight out to where nobody meets,
how taking a door open and then closed is always part of the festivity in a row to go and return as by binding vow, a fortnight this seems now to have been doing on, and me, I wonder what's about 
this tricky deeds that varied on and on the say and what culd bring the sweets of weeping.

for saying goodbye he makes tight with he'll be to come too late for dinner and I shouldn't wait,
the message means a seal for me and him to relate that to a carry-on groan in a bovary tone
to ask now highly in devotion pointing to his votif candle gift in a silver shuffeled offer.
life is an act enrolling in the mid of hell, and for me only stays this knowing,
that if love wouldn't be a mighty power underneath the all sold out concert playing here 
I could scream without thinking, afterthoughts or shame: 
is there anybody home to tell me what's the head and what's the feet for vows with upright laying eights?

To make the poetry more lightly to consume we give herewith attached a fantasy without any intentional meaning behind accompanied with some full dramatic music tuned

- niet alleen om mooi te zijn - be more ...

Clemitchel Beaubuer heeft een bericht met je gedeeld op Google+. Met Google+ wordt delen op het web meer zoals delen in het echte leven. Meer informatie.

Clemitchel Beaubuer heeft een album met je gedeeld. - niet alleen om mooi te zijn - be more than just beautiful - Album weergeven

Google Inc., 1600 Amphitheatre Pkwy, Mountain View, CA 94043 USA

over Wall Street, socialisme, Dada en tomaten

misschien wel iets aardigs: post over Dada

De 20e eeuw heeft geloof ik af en toe meer kunststromingen gekend dan er kunstenaars waren, maar dat is natuurlijk niet waar hoewel het wel uitdrukking geeft aan mijn bezorgdheid dat er zo dikwijls weer geprobeerd wordt alles wat een persoonlijke waarde vertegenwoordigt in hokjes en vakjes onder te brengen. Wat uiteindelijk de expressie altijd is van de typisch 20e eeuwse kunstenaar geeft op zichzelf al een sprong weer in de moderne tijd, waarmee de kunsten vertrokken uit het Babylon van de 19e eeuw om weer naar het beloofde land terug te keren: het typisch 20e eeuwse beeld van de kunstenaar is dat van de individuele artiest die op zichzelf al een heel aantal kunststromingen te verwerken heeft gekregen voordat hij het bracht tot de status van een herkenbare naam en stijl. De tijdsperiode en de stam van Dada is daar één voorbeeld van en veel van de deelnemers onderschreven de principes maar tijdelijk om daarna hun eigen weg te vervolgen. In het artikel in de link, overigens een verhaal uit Wall Street Journal maar eens temeer daarom wel goed onderbouwd en waardevol, wordt sommige accenten wel goed gelegd, en, typisch Amerikaans, wordt de sfeer van de idolen opgeroepen die veel mensen wel bij naam kennen.

clem - eigen opname vanaf mijn balcon

Het is met de kunsten zo, dat zij een heden kennen, een toekomst die moeilijk voorspelbaar is, en een verleden dat zeker in onze tijd maar snel van iconen en vaste kaders wordt voorzien om dat enge heden, zeker in geval van Dada was dat een explosieve zaak,  maar zo snel mogelijk kwijt te zijn en de prijzen van de kunstwerken, die goed bevonden worden om de vergetelheid te boven te komen en het verslijten te doorstaan, op te drijven. Men moet daarbij bedenken, een feit dat door WSJ niet wordt vermeld, dat alvorens naar Sint Petersburg te vertrekken in een gesloten treinwagon, een zekere Lenin, zijn eigen naam ben ik vergeten maar zo werd hij als leider van de Russische revolutie genoemd, op een étage te Zürich schuin tegenover Café Voltaire heeft gewoond tot aan september 1917. Dat maakte natuurlijk de kunststroming van Dada tot een spannende aangelegenheid eens te meer, en trok vele doorgaans links georiënteerde kunstenaars aan, terwijl het voor het publiek natuurlijk prettig was te vernemen dat dat nare socialisme zich vooral op artistiek gebied duidelijk profileerde.

vraag niet wat het voorstelt want dat weet ik niet

Galleria della Clemenzia: "il matino della promessa" - converzione di clemente

Google Movies presents Bur Cinz

Het is alweer lang geleden dat ik voor de eerste keer tot bekering kwam. Die gebeurtenis staat tot heden toe geschreven in de diepten van mijn ziel als fundament voor alles wat ik doe. 

Vele wegen ben ik langsgegaan en niemand heeft ooit kunnen begrijpen dat uit de summa rerum waar niemand over heeft gehoord dan Pantalone Kettingzaag, want die was juist met pijl en boog nabij de kloosterhof geraakt en werd door het luikje met een vreemde stem die hij nooit eerder had gehoord gevraagd of hij niet liever het pijl en boog gejaag te staken zag want binnen in de kloostergang zat een hele oude man die heel erg aardig deze jongen die tot bij zijn tuin gedurfd had te geraken als beloning voor zijn ijverig amuseren een kaakje en een glaasje ranja wilde schenken, blijkt dat wanneer de grote vloed heeft opgehouden en de winden niet meer beuken aan de ramen, de dag aanbreekt dat een stille morgen ons vertelt dat het weer over is met het geweld. 

Zo ben ik verder gegaan en zo kan ik berichten dat wat er ook gebeurt de bekering tot de ware waarheid niet zal zwichten en dat de liefde sterker is dan alle gepaaide krentenbrood vermag te leren.

De hier getoonde diapositieven sjouw vertelt het resulterende verhaal juist zoals Hij die mij heeft gezonden dit heden hebben wou: vanuit de creatieve eenheid van het leven verheft zich de openbaring van het antwoord op de vraag naar wie men is en waarom het alles is geweest dat streven naar het vangen van het beest dat voor de mensen juist gevaarlijk wordt omdat het alle redelijkheid verbindt aan datgene wat niet anders toebehoort dan die men zelf mag zijn: een mens gegaan langs de weg van het schone en het goede heeft juist in deze weg der waarheid het gezicht herontdekt dat de Schepper aan zijn schepping hiermee schenkt. Op alle mogelijke manieren blijkt mij dat ik niet in staat blijk te verwoorden hetgeen zich slechts verklaren laat in de kleuren en de vormen die ik hedenmorgen heb gemaakt van een document waarvan ik niet kon zien dat ook maar iemand er zichzelf in zou herkennen.

Dat het de kinderen zijn die op de eerste plaats zullen begrijpen waar mijn filmpje over gaat dat betwijfel ik thans in de diverse vormen als het antwoord op die zo verheven vraag:

"LAAT DE KINDEREN TOT MIJ KOMEN"

_____________________________________________________________

- Picardia Plena - Kamil Bennali -
= "fleur de la fuchsia après la pluie" =
/etuition de 5*/

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++